Photoblog

NEW BLOG

2009-02-20T15:30:00.004+02:00

Bezoek mijn nieuw blog, aub / Please visit my new blog:

http://www.blog.guidovandamme.net

MO Magazine

2008-05-09T18:13:00.002+03:00

Een deel van mijn beelden van Indonesië kunnen bekeken worden op Het fotoblog van MO Magazine
Later meer...
You can see a small part of my Indonesia Images on the website of MO Magazine
More later...

Banjarmasin - Floating Market

2008-04-25T04:24:00.006+03:00

Bij dageraad met een boot naar de drijvende markt in Bandjarmasin op het eiland Kalimantan (Borneo)...

At dawn to the floating market in Bandjarmasin on the island Kalimantan (Borneo)...

Rest...

2008-04-23T05:17:00.000+03:00

Gisteren een tussenstop gemaakt in Yogyakarta om een beetje uit te rusten na het zware programma van de afgelopen 2 weken. Vandaag nog een beetje genieten van de omgeving van Yogya met Supri, alias Sleepy Driver. Om dan door te vliegen naar Jakarta. Morgen weer vroeg uit de veren om richting Bandjarmasin op Borneo te vliegen, de laatste trip voor ik terugreis naar Belgenland. Zondag rustdag en afscheid nemen van wat vrienden in Jakarta...

I stopped over at Yogyakarta for some rest after the heavy scedule of the last few weeks. Today I will enjoy someof the nice outskirts of Yogya with Supri,aka Sleepy Driver, before I fly back to Jakarta. Tomorrow wake up early to fly to Bandjarmassin on the island Borneo,my last trip before I return to Belgium.

Volcano

2008-04-19T16:16:00.005+03:00

Nog maar eens een poging om iets op mijn blog te zwieren. Af en toe internetverbinding om mijn email te checken maar niet genoeg om veel te schrijven en om foto's te plaatsen.
Kleine update.Deze week en ik aan het vulkaanspotten. Vulkanen genoeg in Indonesie! Rond de 150. De laatste dagen heb ik in en rond Yogyakarta doorgebracht, de stad aan de voet van de beruchte vulkaan Merapi. Merapi is een zeer actieve vulkaan, en volgens geologen, ook zeer onvoorspelbaar.Hij wordt ook de meest gevaarlijke vulkaan ter wereld genoemd. Merapi was echter zeer nukkig en liet me zijn gezicht niet echt zien. Hij was dus in de wolken gehult.
Vanmorgen een tussenstop gemaakt om de Lapindo modderstroom te fotograferen. Op 29 mei 2006 boorde de firma Lapindo Brantas naar gas in de omgeving in het district Porong tegen de stad Sidoarjo. Toen ze te diep boordden ontplofte het boeltje en kwam er een ongeziene modderstroom vrij die niet te stoppen is. Volgens geologen zal de modderstroom nog minstens 30 jaar duren. Ondertussen zijn er al 6 verzwolgen door de modder en zijn er 13 dorpen direct bedreigt door ondergrondse modderstromen en gas dat overal vrijkomt. Het hele gebied is 500 hectare groot, op sommige plaatsen 30 meter die en is nog steeds aan het groeien. Het hele gedoe heeft het leven van op zijn minst 24000 mensen beinvloed. De modder die vrijkomt is 90 graden en er hangt overal een gevaarlijke gasgeur.
Op dit moment ben ik op 2200 meter hoogte in in het bergdorp Ngadisari, niet ver van Probolingo. Morgenvroeg trek ik per jeep naar de top van een nabijgelegen berg om de zonsopgang boven de vulkaan Bromo te zien. Dus vroeg uit mijn nest... Rond de middag gaan we dan richting de vulkaan Ijen. Aan de krater van deze actieve vulkaan wordt zwavel ontgonnen door onderbetaalde arbeiders. Deze mensen trekken elke dag naar boven om grote blokken zwavel los te hakken en naar beneden te sleuren. De krater van Ijen spuwt giftige zwaveldampen uit dus gezond is die job niet. Komt nog bij dat de arbeiders iets van een 50 dollar per maand verdienen. De gemiddelde levensverwachting van de arbeiders op Ijen zou rond de 30 jaar zijn. Zondagnacht trek ik met hen mee naar boven om hun werk te fotograferen. Ik ga dus een paar vermoeiende dagen te gemoeid.
Na Ijen is het dan terug naar Jakarta, met eventueel nog een tussenstop in Yogyakarta. Donderdag de vlieger op naar Bandjarmasin op het eiland Kalimantan, beter gekend als Borneo, om daar een paar dagen in de jungle rond te hossen. Min of meer toch...
Tot nu to is het al een zeer interessante reis geweest, met een aantal zeer onverwachte ervaringen en ontmoetingen.

Another try to publish something on my blog. I only have a slow connection once in a while to check my emails, not enough to write much nor to publish pics.
Small update. This week I have been vulcano-spotting.Enough of those in Indonesia! I spend the last few days in and round Yogyakarta, the city at the feet of the notorious Mount Merapi.Merapi is a very active vulcano and is very unpredictable, according to geologists. Merapi is often called "the most dangerous vulcano in the world". Merapi wa very stubbarn and wouldn't show his face.
This morning I stopped at the Lapindo mud disaster. On may 29 2006 the company Lapindo Brantas was drilling for gas in the district Porong near the city Sidoardjo. When they drilled too deep the whole thing exploded, releasing an unseen mudflow wich will last for at least 30 years according to geologists. At this time 6 villages have already disappeared and 13 villages are directly in danger because of the underground mudflow and gas. The whole damaged area is 500 hectare, at some places as deep as 30 meters and still growing. It affected the lifes of at least 24000 people. The mud that flows up is 90 degrees centigrade and everywhere is a dangerous smell of gas.
At this moment I am at 2200 meters height, in de mountain village Ngadisari, not far from Probolingo. Before dawn tomorrow I will drive by 4 wheel drive to the top of a nearby mountain to see the sunrise over the vulcano Bromo. Early start... Around noon I am heading to the vulcano Ijen.Every day underpaid miners go up and hack loose pieces of sulpher near the crater of Ijen. Poissenes sulpher gasses come out of the crater, so it isn't a healthy job. The get about 50 dollars a month for this. Astimated life excpectency of these labourors is 30 years. Sundaynight I go up with the to document their work. I have a few tiring days a head of me.
After Ijen it's back to Jakarta, maybe stop for a day in Yogyakarta. Next thursday I fly to Bandjarmasin on the Island Kalimantan, better known as Borneo, to hop around in the jungle for a few days. More or less...
It has been a very interesting journey so far. With a few very unexpected experiences and had some unexpected encounters with some terrific people.

Bali

2008-04-12T14:09:00.004+03:00

Na een hoogst interessant verblijf van 10 dagen in Jakarta, ben ik aangekomen op het Eiland Bali. Bali ligt ten oosten van Java. Bali is hoofzakelijk Hindoe, heeft een zeer rijke culturele geschiedenis en natuur maar staat vooral bekend als trekpleister voor al dan niet rijke zonnekloppers en surfers.
Aangezien de drukte, de turbulente ritten achterop de motorfiets van Jef en Bang Boi en de broeirige tropisch hitte van Jakarta een aanslag gepleegd heeft op mijn lijf en leden ben ik van plan om het hier rustig aan te doen.
Ik heb net ingecheckt in een spotgoedkoop maar zeer degelijk hotplate in Kuta. De kamer is een gebouwtje met bamboe dak en de badkamer is buiten J! en dat voor ongeveer 10 dollar per nacht. Eindelijk weer een deftig bed!
Mijn verblijf in Jakarta bij Jefri en zijn gezin was zeer aangenaam en boeiend. Veel mensen ontmoet, lekker Indonesisch gegeten, veel gefotografeert ook… Ik heb een reeks gemaakt over een school voor strsaatkinderen in een sloppenwijk, de school wordt geleidt door de Kartini zussen, een tweeling die de school ongeveer 20 hebben opgezet met eigen middelen, ondanks tegenwerking van de autoriteiten.
Daarna heb ik de nadruk proberen leggen op het harde en traditionele leven van de gewone Indonesier… Hieronder enkele beelden. Het zijn er maar een paar want internet is niet zo eenvoudig te vinden als ik dacht…

After a very interesting stay in Jakarta I arrived on the Island Bali, East of Java. Bali is well-know for it’s rich cultural history and nature but is also a haven for sunbathers and surfers.
I’m decided to take it very easy during my stay in Bali because the turbulent rides on the back of Jef’s and Bang Boi’s motorcycle and the tropical heat was a real assault on my body.
I checked-in at this cheap but decent hotel in Kuta. My room is a small building with bamboo roof and my bathroom is outside.! And for only 10 Dollars a night. Finally a decent bed!
My stay in Jakarta with Jefri and his family has been very interesting amd pleasant. I met lots of people, ate delicitious Indonesian food. Made lot’s of photos too.
I made a series about a school for poor children in de slums of Jakarta. The school is run by the Kartini twin sisters. They started the school about 20 years ago, despite protest of the authorities.
After then I focused on the hard and traditional life of the ordinairy Indoniesian..
Her a few samples, only a few because internet is harder to get then I thought…

Bali2

OK, Kuta is klote. Veel te veel mensen vallen me lastig om vanalles tre kopen dat ik niet nodig heb, voor massages die ik niet wil en het enige dat die willen is me in de zak zetten. "Hey boss, hey mate, hey my friend... " Friend... Yeah,right... Ze willen alleen mijn geld! Je zit even op je gemakske of je loopt gewoon overstraat en daar zijn ze! Nee, ik heb geen txi nodig om 500 meter. Ik dacht de drukte van Jakarta intvlucht te zijn maat ik ben in "Hey boss"-Bali... Jeez... Uiterst vervelend!
Morgen moet ik Kuta gewoon ontvluchten... Komt nog bij dat ik heel moe ben, gisteren een hele dag wat misselijk rondgelopen en vanmorgen vroeg moeten vertrekken. Fotograferen is er met al dat gedoe niet van gekomen, ze hebben nu al genoeg aanleidingen om je aan te spreken.
Nu ga ik een avondmaal zoeken zonder teveel afgezet te worden...

OK, Kuta sucks. To much people bothering me to buy stuff I don't need, to have massages I don't want,and want to rip me off. "Hey boss, hey mate, hey my friend... " Friend... Yeah,right... They only want my money! You sit for a moment and there they are, or you just walk on the street... I don't need a taxi for 500 meters. I thought I escaped crowded Jakarta, but I am in "hey,boss"-Bali... Jeez... so annoing!
And I am pretty tired, felt nauseous all day yesterday and had to leave early today. No photography today, they already have enough reasons to call me on the street...Tomorrow I need to escape Kuta!
Now I try some food without being ripped off too much...

Small update

2008-04-09T17:53:00.003+03:00

Door de gebrekkige internetconnectie heb ik mijn blog niet kunnen bijhouden. Sorry daarvoor. Ik hoop dat het de volgende dagen beter zal zijn.
Hoedanook, met mij gaat het prima en ik verblijf nog steeds in Jakarta, de gigantische mierenhoop van Indonesie. Tot vrijdag, want zaterdag vertrek ik naar Bali... Het Paradijs, volgens sommigen.
"Elke dag is een vakantie dag op Bali..."
Tot later...

"Elke dag is een vakantiedag op Bali..."
Because of the troubled internet connection I haven't been able to update my blog regulary. Sorry for this. I hope it will be better in the next few days.
Anyway, I am fine and still In Jakarta, untill friday. On saturday I leave for Bali... Paradise, according to some.
"Everyday is a holiday on Bali..."
More later...

Jakarta

2008-04-05T19:10:00.000+03:00

Gisteren was het tijd om Jakarta een eerste keer te verkennen. Na een lange rit op Jef’s motorfiets kwamen we aan in het Jindeyuan temple complex in glodok, het etnisch Chinese stadsdeel van Jakarta. Jindeyuan huist de oudste Boeddistische temple van Jakarta, genaamd Darma Bakti. Deze temple is in de 18e eeuw gebouwd en wordt gebruikt door de etnisch Chinese bevolking van Jakarta. Hoewel het vooral een Boeddistische tempel is wordt het ook gebruikt voor Taoisme en Confusianism. De Indonesische regering herkent deze apart religies wettelijk gezien als Boeddisme (een van de verschillende wettelijk herkende religies)
Na een traditionele Chinese maaltijd sprongen we op Jef’s motor richting de historische haven Sunda Kelapa in Noord Jakarta.Deze haven is honderden jaren door het Nederlandse VOC gebruikt om koffie, thee en andere goederen te transporteren. Nu vervoert‘s werelds laatste vloot houten zeilschepen allerhande goederen naar de andere Indonesische eilanden. Deze traditionele schepen worden Pinisi genoemd.
De interactie met de locale bevolking is geweldig, zeker met een gids en vertaler bij de hand. De lokale mensen hebben niet zo veel kans om te praten met een westerling aangezien de meeste toeristen enkel met de bevolking in contact komen als ze bevoorbeeld een fles water willen kopen of zo.

Oh ja, ik heb sinds vandaag mijn bagage terug…

Yesterday it was time to explore Jakarta. After a long drive on Jef`s motorbike we arrived at the Jindeyuan temple complex in Glodok, the Chinese district of Jakarta. Jindeyuan houses the oldest Buddist temple in Jakarta, Darma Bakti is build in the 18’th century and is used the Etnic Chinese population in Indonesia. Although it is a Buddhist temple it is also used for Taoism and Confucianism. The Indonesian gouvernment recognizes all these separate religions legally as buddism (one of the many official national religions
After a traditional Chinese lunch we hopped on Jef,’s bike and headed for Sunda Kelapa Harbour in the north of Jakarta. This historical harbour was used by the Dutch VOC for over hundreds of years to transport thee, coffee and spices. Now the worlds last fleet of sailing ships transports goods from and to the different Indonesian Islands. These traditional wooden ships are called Pinisi.
The interaction with the local people is terrific, especially ecause I have a guide and translator. Locals also enjoy talking to a western tourist because they don’t have a lot of contact with the likes of me. Most tourist only talk to locals if they want to by water or something like that… The smooth and easy Indonesian style is absolutely wonderful.

Oh, and today I got my luggage back…

Oops...

2008-04-04T06:24:00.002+03:00

Na een lange en vermoeiende reis ben ik gisteren veilig angekomen in Jakarta. Ik wel, mijn bagage niet... Ik heb dus enkel de kleren die aan heb en mijn fotomateriaal. Ze hebben me verzekerd dat mijn bagage er vandaag bij zal zijn. Ik kan het alleen maar hopen...
Gelukkig ben ik goed opgevangen door Jefri en zijn vrouw. Altijd goed om een lokaal iemand achter de hand te hebben als het even niet meezit.

After a tiering journey I finally landed safely in Jakarta. But my luggage didn`t, so at this moment I only have the clothes on my back to wear and my photo gear. They ensured me that I will have my luggage today. I can only hope so...
Jefri and his wife gave me shelter and all the help I need, always good to have a local someone to help in times of need...

On my way... thank God for WiFi

2008-04-02T15:17:00.001+03:00

Endelijk op weg... Ik heb een beetje tijd tussen twee vluchten, ideale moment om mensen te observeren en mijn blog te vullen.
Luchthavens zijn heel vreemde dingen. Je vind er mensen van over heel de wereld die naar plaatsen over de hele wereld vliegen. Maar de enige dingen die ze doen terwijl ze wachten op luchthavens is eten, slapen, drinken en winkelen... En vluchten vertragen door veel te laat op te duiken aan de boarding gate.
Een paar observaties (aldanniet waarheid):

Je kunt een Amerikaan van een kilometer afstand herkennen.

Bijna alle kelners zijn Noord-Afrikaans

Duty-free juwelen verkoopsters zijn (mooie)Aziatische vrouwen.

Je kunt heel dure WiFi tijd kopen terwijl er ook gratis WiFi beschikbaar is.

Scandinavische meisjes dragen snowboots

Zakenmannen gebruiken een Blackberry terwijl normale mensen met hun GSM spelen.

Jonge Aziatische mannen brengen hun laptop mee om er kaartspelletjes op te spelen

Finally on my way... I got some time in between flights, so time enough to observe people and to fill my blog.
Airports are strange things. You can find people from all over the world, travelling to places all over the world. But the only thing they seem to do while waiting at airports is eat, sleep, drink and shop... And delaying flights by showing up way to late at the boarding gate.
Some observations (probably not always accurate):

You can recognise an American from a mile away

Almost all the waiters are Northern-African

Duty-free jewelry sellers are Asian (fine looking) women

You can buy very expensive wifi-time when there is also free wifi available...

Scandinavian girls wear snowboots

Bizniz-men use blackberry's, normal people play with cellphones

Young Asian men bring their laptops to play cardgames

Blood Red Sky

2008-03-29T12:56:00.003+03:00

"Red sky at morning, sailors take warning;
Red sky at night, sailor's delight"

Phillip Jones Griffith

2008-03-20T17:26:00.009+02:00

(picture © Magnum Photos)
Gisteren is een groot fotograaf en voorbeeld van mij overleden. Phillip Jones Griffith is gisteren overleden aan kanker. Hij is 72 jaar geworden. Hij is vooral bekend van zijn werk tijdens de vietnam oorlog, dit werk is gebundelt in het geweldige boek "Vietnam inc". Hij was een lid van Magnum Photos.

Yesterday a great photographer and a big source of inspiration died. Phillip Jones Griffith died of cancer at the age of 72. He is well known for his monumental work during the Vietnam war. These images are published in the fabulous book "Vietnam Inc"
He was a member of Magnum Photos.

Magnum blog

His page @ Magnum

New York Times obituary

Pics

Travelplans...

2008-03-20T16:10:00.000+02:00

Na een drukke en turbulente periode begint de reismicrobe weer de kop op te steken. Tijd om weer een stukje van onze planeet te verkennen en dromen na te jagen. Deze keer wordt het Indonesië, binnen een kleine 2 weken ben ik al in Jakarta.
Momenteel ben ik druk bezig met de voorbereidingen. Materiaal verzamelen, achtergrond informatie opdoen, contacten leggen, onderwerpen uitzoeken, uitrusting in orde brengen...
Als alles goed gaat, en als ik ginder over een internetaansluiting kan beschikken, dan zal ik mijn avonturen neerpennen op deze blog. En uiteraard voorzien van foto's! Net zoals tijdens mijn Iran-reis.

After a very busy and turbulent period I've got bitten by the travel-bugs. Time to explore our planet a little more and pursue my dreams. This time I am heading for Indonesia. Within two weeks I will be in Jakarta.
At this moment I am busy with the preparations. Gathering background information, making local contacts, choosing subjects, collecting my gear,...
If everything works out, and If I can find an internet-connection, I will write my adventures on this blog. Just like I did during my trip to Iran. Off course, picture will be added too!

Film

2007-06-09T18:21:00.000+03:00

Mijn dochtertje, vastgelegd op middenformaat film... Pure nostalgie,grote zwart-wit negatieven! Weliswaar digitaal verwerkt maar toch...

My daughter, caught on medium-format film. Pure nostalgia, large black and white negatives! Digitaly processed, but still...

Little gems...

2007-05-13T22:19:00.000+03:00

In Iran heb ik ongeveer een 5000 beelden geschoten en die ben ik nu aan het verwerken. Een deel heb ik in Iran zelf al bekeken en verwerkt maar nu ben ik de rest aan het doorworstelen... Heel boeiend om te zien wat ik allemaal heb gemaakt ginder. Ik heb zelfs nog een paar juweeltjes ontdekt...

I've shot about 5000 pictures in Iran and I am processing those images at the moment. I processed a part of the images while i was in Iran but now I am struggling with the rest... It is very interesting to see what I have made over-there... I even found a few gems...

Online Archive

2007-05-10T17:48:00.000+03:00

Voor de mensen die geinteresseerd zijn, ik ben begonnen met het uploaden van mijn Iran foto's naar een Photoshelter online archief. Op dit moment zijn er reeds 166 beelden online, verdeeld in verschillende essays en galleries... Veel plezier ermee!

For everyone who is interested, I started to upload my Iran pictures to a Photoshelter online archive. At the moment there are about 166 images in the archive, devided in different essays and galleries... Enjoy!

Bad news, again

2007-05-07T21:05:00.000+03:00

Dmitry Chebotayev in Iraq (photo: © Reuters/HO)

Gisteren is de 29 jaar oude Russische fotograaf Dmitry Chebotayev overleden aan zijn verwondingen, samen met 6 VS coalitie-soldaten waarmee hij op patrouille was, nadat hun voertuig op een bom langs de weg reed. Hij is het zoveelste zinloze slachtoffer in medialand. 2006 heeft de twijfelachtige eer om het dodelijkste jaar voor mediamensen genoemd te worden. Meer dan 80 journalisten vonden de dood tijdens het uitoefenen van hun beroep. Meer en meer journalisten worden aanzien als doelwit of worden ontvoerd om als ruilmiddel te dienen door allerhande paramilitaire groeperingen. Ik denk hierbij aan Ajmal Naqshbandi en Sayed Agha (beiden ontvoerd en onthoofd door Taliban) en Alan Johnston (ontvoerd in Gaza)...

29 year old Russian photographer Dmitry Chebotayev and six soldiers from the US coalition died as a result of injuries sustained when their vehicle was attacked by a roadside bomb. He is one of too many victims amongst media people. 2006 has the doubtfull honour of being the most deadliest year for journalists. More than 80 journalists have been killed while the were performing there job. More and more journalists are targets or are being kidnapped by paramilitairy organisations. I think about Ajmal Naqshbandi and Sayed Agha (both kidnapped and beheaded by Taliban) and Alan Johnston (abducted in Gaza)...

Links:

Reporters Without Borders

Recent pictures from Iraq by Dmitry

Dmitry's profile

Info about Dmitry's death

Alan Johnston

Last week...

2007-04-27T19:47:00.000+03:00

Even update verzorgen van de laatste dagen. Door mijn rondreis door het land tijdens mijn laatste week heb ik zonder internetverbinding gezeten...

Vorige zondag ben ik het schrijn van Ayatollah Khomeini (en diens zoon Achmed) gaan bezoeken. De indrukwekkende moskee, met de afmetingen van een vliegtuighangar en met goud bekleedde minaretten en koepel, wordt momenteel onderhanden genomen. Het gebouw lijkt dus meer op een bouwwerf. Toch komen er elke dag mensen afgezakt om de bidden voor hun revolutionaire leider. Op vrije dagen is het zelfs enorm druk... Een echte bedevaartplaats.
Ondanks toestemming van de bewaking heb ik niet echt kunnen fotograferen omdat een lid van een ultra-religieuze beweging het er niet mee eens was en me begon te intimideren. Achmed, een zeer vriendelijke man heeft me uit mijn hachelijke situatie gered en het voor me opgenomen waarna we beiden in de gaten gehouden werden door voorgenoemde fanatiekeling en zijn kompanen... Achmed heeft me een uitgebreide rondleiding en de nodige uitleg gegeven over Khomeini, de huidige regering en religieuze leiders, de Islam, de Koran en zijn reizen naar Engeland in de jaren 50 en 60 (met details van de dansgelegenheden die hij daar frequent bezocht in die tijd).

Tijd om wat rond te reizen en de toerist uit te hangen...
- Maandag: samen met mijn vriend en roommate Mo "Saad Abad" in Tehran bezocht. Dit is het domein met de verschillende paleizen van de Shah. 's Avonds naar Shiraz gevlogen.
- Dinsdag: "Takht-e Djamshid" ofwel "Persapolis"! Deze duizenden jaren oude Persische site met de ruines van de paleizen en andere monumenten werd gebouwd door oa Darius de grote en diens zoon Xerxes. Zoals ik al eerder schreef stond dit hoog bovenaan mijn verlanglijstje... Om van het mooie weer te genieten heb ik daarna een uur of 2 rondgelopen in de botanische tuinen "Bargh-e Eram".
- Woensdag: Even wat rondgeneusd in Shiraz. Het schrijn bezocht van Hafez, één van de belangrijkste Iraanse (Persische) poëten. Hij is ergens tussen 1310 en 1337 in Shiraz geboren en in 1391 gestorven. Hij schreef meer dan 5000 gedichten. De Iraniërs zijn gek van zijn gedichten, die meestal over de liefde gaan. Tal van muzikanten gebruiken de gedichten van Hafez als teksten bij hun muziek. Toen Hafez een jaar of twintig was werkte hij in een bakkerij. Toen hij tijdens het leveren van brood de mooie jonge vrouw Shakh-e Nabat zag werd hij op slag verliefd. Veel van zijn gedichten gaan dan ook over zijn liefde voor haar. Zijn werk is zeer lyrisch, mystic en bevatten ook vroege Sufi thema's. Zijn echte naam was
Shamseddin Mohammad. Hafez is een naam dat iemand krijgt wanneer hij de Koran van buiten kent, iets wat de Poët Hafez kon toen hij nog een kind was...
Verder een aantal musea en het kasteel "Arg-e Karimkhan" bekijken. Dit laatste is gebouwd door de 18e eeuwse Shah Karim Khan die Shiraz ook tot de hoofdstad van Perzië maakte. Het is een zeer imposant bouwwerk dat opvalt door zijn eenvoudige en bescheiden vormgeving. Karim Khan was niet zo gesteld op luxe en prefereerde eenvoud. Hij staat ook bekend als een zeer eerlijke leider die heel wat gedaan heeft voor het gewone volk.
's Avonds naar Isfahan gevlogen...
- Donderdag: Isfahan is een zeer toersitische stad. Het staat niet alleen bij de Iraniërs op het programma, het wordt ook bezocht door vele buitenlandse toeristen. Ik werd dus veel aangesproken in het Duits, Engels en zelfs Spaans. Isfahan valt op omdat het er in geslaagd is om het oude, historische gedeelte te bewaren en het succesvol gescheiden te houden van het nieuwe moderne stadsgedeelte. Dit in tegenstelling tot de meeste ander Iraanse steden. De inwoners van Isfahan zijn bedreven handelaren en ik heb me dan ook laten verleiden tot het kopen van een aantal Iraanse handgemaakte spullen...
- Vrijdag: mijn vriend Mo is deze nacht aangekomen in Isfahan en we zijn samen naar Tehran teruggereden. Onderweg namen we een tussenstop in Abeyoneh, een zeer oud en pitoresk dorpje op een uur rijden van Isfahan...

Let me give you an update about the past few days. I didn't have an internet connection because i was travelling through the country in the past week.

Last Sunday I visited the shrine of Ayatollah Khomeini (and his son Achmed). The impressive Mosque, with the size of an aeroplane hangar and golden dome and minarets, is currently being renovated. De building looks like a construction site at the moment. Every day many people come here to pray for their beloved revolutionary leader. On holidays it even is very busy...
Despite permission from the security people I couldn't photograph because a member of a ultra-religious movement prevented me and started to intimidate me. Achmed, a very kind man, stood up for me and saved me from this situation. After the incident we were continuously watched by the previously mentioned fanatic and his companions. Achmed gave me a tour around the Mosque, along with the necessary comments about Khomeini, De current government and the religious leaders, Islam, the Koran and his travels to England in the fifties and sixties (with imminent details of the dance-facilities he visited during that time)

Time to travel the country and play tourist...
- Monday: My friend and roommate Mo and I visited "Sa'ad Abad" in Tehran. This is the royal domain with several palaces of the Shah. Flew to Shiraz in the evening.
- Tuesday: "Takht-e Djamshid" or, better known, "Persapolis"! This thousands of years old Persian site with the palaces and other buildings were build by (amongst others) Darius The Great and his son Xerxes. Like I wrote before, this was high on my priority list... After that I enjoyed the nice weather in the botanical garden "Bargh-e Eram".
- Wednesday: Looked around in Shiraz, visited the shrine of Hafez. Hafez is one of the most important Iranian (Persian) poets. He was born in Shiraz somewhere between 1310 and 1337 and died in 1391. He wrote more than 5000 poems. Iranians adore his poetry, a lot of them have love as a theme. Many Iranian musicians use Hafez poems as lyrics. When Hafez was in his twenties he worked in a bakery. One day when he was delivering bread he saw the beautiful young woman Shakh-e Nabat and instantly fell in love with her. Many of his poems are devoted to his love for her. His work is very lyrical, mystical and contain many early Sufi themes. His real name was Shamseddin Mohammad. Hafez is a name that a person gets who knows the Koran by hart, something Hafez could when he was a young boy...
I also visited a few museums and the fortress "Arg-e Karimkhan". This last is build in the 18th century by Shah Karim Khan who also choose Shiraz as the capital of Persia. It is a very impressive building which has a very plane and simple architecture. Karin Khan wasn't fond of luxury and preferred a modest way of life. He is also known for his honesty and did a lot of good things for the common man.
Flew to Isfahan in the evening.
- Thursday: Isfahan is a very touristic city, not only by Iranians, also with foreign tourists. People addressed me in English, German and even Spanish. Isfahan is interesting because it accomplished to keep the old an historical part of the city divided with the new and modern part. Most other Iranian cities I have visited couldn't do this. The people of Isfahan are seasoned merchants so they seduced me in buying some handmade Iranian wanna haves...
- Friday: My friend Mo arrived in Isfahan this night and we drove back to Tehran together. Along the way we stopped in Abiyoneh, a very old and pitoresk town about an hour by car from Isfahan...

Hejab

2007-04-20T16:45:00.000+03:00

Vandaag was er een pro-hejab betoging in Tehran na het vrijdaggebed aan de universiteit van Tehran. Hejab is het traditioneel bedekken van islamitische vrouwen door een Chador. De manifestanten willen het dragen van de chador aanmoedigen/verplichten. Veel moderne vrouwen in Iran dragen tegenwoordig alleen een lange mantel en een hoofddoek om aan de regels te voldoen...

After today's Friday prayer at Tehran's university there was a pro Hejab demonstration. Hejab is the traditional covering of Muslim women by means of a Chador. The demonstrators want to encourage/enforce the wearing of Chador. Many modern Iranian women wear only a long coat and a headscarf to apply to the rules...

One week to go...

2007-04-20T09:20:00.000+03:00

Nog één week te gaan... Hoogtijd om mijn projecten af te ronden hier in Tehran want ik wil volgende week nog een beetje door het land reizen, een paar steden (Isfahan en Shiraz) en natuurlijk Persapolis bezoeken. Dit laatste moet ik echt gezien hebben voor ik dit eigenaardige maar ook boeiende land verlaat.
Wat mijn fotoprojecten betreft ben ik best tevreden met wat ik heb gemaakt. Het is niet makkelijk om in dit land iets gedaan te krijgen, zeker niet op zo een korte tijd. Het zal wel niet zo eenvoudig zijn om een treffende reeks samen te stellen omdat mijn onderwerpen zéér uiteenlopend zijn, van echt traditioneel tot zeer eigentijds.
Ik heb ook al zeer interessante mensen ontmoet, van zeer uiteenlopende origine, waarvan ik er een paar "vriend" mag noemen. Dat is voor mij al een reden om mijn uitstap geslaagd te noemen.
Trouwens, via het agentschap Document Iran heb ik zopas een eerste foto verkocht...

One week to go... About time to finish my projects in Tehran because I want to travel around the country a bit next week to visit a few other cities (Isfahan and Shiraz) and Persapolis I really don't want to leave this strange and fascinating country without seeing Persapolis.
And about my photo-projects, I am pretty satisfied with what I made so far. It is not easy to get things done in this country, especially in such a small amount of time. Not that it will be easy to put a together a solid series, because my subjects are very diverse, from really traditional to very contemporary.
I also met some very interesting people, also from different origin. I can even call some of them "friend". Reason enough for me to consider this little trip successful.
By the way, I just sold my first picture through the agency Document Iran.

Iranian lifestyle

2007-04-16T20:59:00.000+03:00

Raar hoe een mens zich snel aanpast aan een andere/nieuwe omgeving. Ik ben twee weken in Iran en een dag of 10 echt in Tehran. Hoewel sommige dingen moeilijk wennen (toilet!) en ik toch sommige dingen van thuis mis, steek ik als een echte Tehrani de straat over (als het rood is), loop ik gezwind van Valiasr street via Engelab square naar Jomhouri, eet ik vlot met lepel en vork, snuit ik mijn neus niet in het openbaar, zeg ik beleefd "Salaam" en "Khoda Hafez", neem ik de metro in Horr en stap over in Imam Khomeini station naar Mirdamar...

Strange how soon humans adjust to a new or different environment. I have been only 2 weeks in Iran and about 10 days really in Tehran. Although I miss certain things from back home and some things are hard to get used to (toilets!), I cross the street like a genuine Tehrani (when the red light is on), I stroll from Valiasr street via Engelab Square to Jomhouri, I eat with spoon and fork, I don't blow my nose in public, politely say "Salaam" and "Khoda Hafez" and I get on the subway in Horr, change at Imam Khomeini station to Mirdamar...

Embassy

2007-04-16T14:40:00.000+03:00

Vandaag even voorbij de voormalige Amerikaanse ambassade gelopen. Op 4 november 1979 vielen Iraanse militante studenten de VS ambassade aan en hielden het ambassadepersoneel 444 dagen lang gegijzeld. Ze eisten dat de VS de afgezette Shah Mohammad Reza Pahlavi, die in de VS was opgenomen voor medische behandeling, zou terugsturen. Washington weigerde dit. Door dit voorval namen Premier Mendi Bazargan en zijn kabinet ontslag. De VN veiligheidsraad riep de militanten op om de Amerikaanse gijzelaars vrij te laten, ondertussen beviel VS president Carter alle Iraniërs die voldeden aan de studenten-visa formaliteiten om het land te verlaten.
De ambassade is nu een anti-Amerikaans museum en huist een eenheid van de Revolutionaire Wacht. Naar verluid zou de ambassade
per opbod worden verkocht door de Iraanse regering...

Today I walked passed the former U.S Embassy. On November 4, 1979, Iranian student militants seized U.S. Embassy in Tehran and took the embassy personnel hostage for 444 days. They demanded that U.S. return deposed Shah Mohammad Reza Pahlavi, who has been admitted to U.S. for medical treatment. Washington refused. This upheaval in Iran caused Iranian Premier Mendi Bazargan and his cabinet to resign. The U.N. Security Council called on the Iranian militants to free all American hostages, While President Carter ordered all Iranians who do not comply with student visa requirements out of the country.
The embassy now houses an anti-American museum and a Revolutionary Guards unit. According to recent news the embassy wil be sold to the highest bidder...

Darband: students, hooka and queues

2007-04-13T16:44:00.000+03:00

Vandaag is het vrijdag, traditioneel de vrije dag voor de Iraniërs, dus ik trok naar de Darband. Darband is een buitenwijk ten noorden van Tehran en een trekpleister voor de tehrani op vrije dagen. De mensen spenderen hun dag op het steile wandelpad langs de rivier. Het begin van de wandeling in Darband is ongeveer 250 m lang en is bezaaid met talloze kleine cafétjes, restaurants en hooka-shops (locaal ghavekhane sonnati genaamd, hooka is de waterpijp). Het pad is ook het begin van een populaire trektocht naar op en rond de berg Tochal in het Aborz gebergte. De berg Tochal torend boven Tehran uit.
Omdat het vandaag vrijdag was én mooi weer was het bijzonder druk, het was aanschuiven op het pad. Bijna even erg als het verkeer in Tehran ;-). Als ik een berg zie ben ik niet te houden dus ik naar boven. Als enige Europeaan daar trok ik de nodige aandacht, wat leidde tot gesprekken met een paar Afghani, een troep hooka-rokende tieners, een groepje studenten die in Europa willen komen studeren, een ruzie met een oude Iraniër die niet gefotografeerd wou worden en eindigde met een processie van een man of 15 achter mij aan toen ik terug naar beneden kwam...
Zoals jullie zien heb ik wel een mooi reeksje foto's kunnen schieten. Toch op de weg naar boven... Met een hoop volk achter je aan is het niet makkelijk werken ;-)

It is Friday today, traditionally the day off for Iranian, so I went to Darband. Darband is a northern suburb of Tehran and a popular place to visit for Teheranis. People spend their day on the steep walk along the river. The initial start of the walk at Darband is about 250 metres long and is dotted with a number of small cafes, restaurants, shops and hooka lounges (locally called ghavekhane sonnati). The trail is also the beginning of a very popular hiking trail into the Alborz mountain Tochal, which towers over Tehran.
Because it was Friday and the weather was great it was very busy, major queuing along the trail up, almost as bad as Tehran traffic ;-). You know, when I see a mountain I just can't resist, I have to get up there. As the only European on the path I drew a lot of attention which led to conversations with a few Afghani, a bunch hooka smoking teenagers, some students who want to study in Europe, an argument with an old Iranian man who didn't wanted to be photographed and ended in a procession of 15 people behind me when I got back down...
As you see I made a nice series of images. Well on the way up i did... It's not easy working with a group of people behind me ;-)

Stuck in Tehran

2007-04-13T10:08:00.000+03:00

Frustrerend. Mijn projecten zitten muurvast! Het gaat hier maar niet vooruit. Dingen gedaan krijgen in Iran is niet makkelijk. En eeuwig op straat blijven lopen is ook de bedoeling van deze reis niet. Vandaag nog eens een poging wagen om een aantal dingen aan het rollen te brengen. We zullen zien. Maar de tijd begint te dringen, weet je...

Frustrating, My projects are stuck. Getting things done isn't easy in Iran. And walking the streets forever is not the intention of this trip. Today I'll try to get things rolling. We'll see. But time is running out, you know...

Capadocia in Iran

2007-04-10T22:15:00.000+03:00

Vandaag heb ik een taxi genomen van de miljoenenstad Tabriz naar de middeleeuwen. Ik bezocht het dorpje Kandowan, een zestig kilometer ten zuiden van Tabriz. De taxichauffeur had een goeie dag. Voor 200 000 Rial (zo'n 20 €) heen en terug, plus de wachttijd terwijl ik het dorpje ging verkennen.
Kandowan is zowat het Capadocië van Iran. Net zoals in Capadocië (Turkije) leven de mensen er in puntige rotsen uitgehouwen woningen (of grotten?). Wel armtierig maar ja... Na de luchtvervuiling van Tehran was de berglucht een welgekomen verandering.
Zeer vriendelijke mensen, ik heb thee gedronken met een herder uit een roestig blikje, bronwater uit een jerrycan van motorolie en at gedroogde abrikozen met een locale winkelier. Veel fotograferen was er wel weer ni bij, toen ik een jonge vrouw wou fotograferen die met een hele stapel brood door de hoofdstraat liep kreeg ik bijna het halve dorp op mijn nek... tja...

Today I took a taxi from a city of millions to the middle ages. I visited the village Kandowan, sixty kilometres south of Tabriz. The taxi-driver had a very good day. 200 000 Rial (about 20 €) for the trip to end from, plus waiting-time while I was exploring the village.
Kandowan is Iran's Capadocia. The people live in houses carved out of pointy rocks (or caves?), just like in Capadocia (in Turkey). In poverty, though... The cool mountain air was a welcome relief after the Tehran pollution.
People were very friendly. I drank tea out of a rusty can with a shepherd, drank spring-water out of an oilcan and I ate dried apricots with a local shopkeeper. Not much photography, though. I got half the village on top of me when I wanted to make a picture of a young woman walking through the main-street with a pile of bread...

Tijdens de rit heen en terug heb ik ook even de tijd kunnen nemen om een aantal Iraanse "eigenaardigheden" op een rijtje te zetten die me gedurende mijn reis zijn opgevallen:
- De banden van de vrachtwagens zijn even kaal als ik.
- Ze kennen België niet maar Brussel wel (brux-el).
- Het enige engels dat de meeste kennen is "Welcome to Iran" en "Dollar"
- Ze schilderen alles vol.
- Ze hebben 3 soorten brood: dun, dunner, dunst.
- Iraniërs zijn zoetekauwen. Koekjes en ander zoete gebakjes gaan er vlot in.
- De Iraanse vrouwen zijn zeer mooi (toch in Tehran, Tabriz was iets minder). Maar je mag er enkel met één oog naar kijken.
- Het leger is overal, zelfs het busstation in Tabriz werd bewaakt door soldaten.
- Iraniërs zijn zeer eerlijke mensen.
- 20 000 Rial noemen ze 2000...
- Ze hebben kookprogramma's op TV, vandaag maakten ze iets van chocolade.
- Ecologie en natuurbescherming is hier nog niet doorgedrongen.
Lichtjes overdreven maar toch...
Later meer ;-)

During my ride to and from Kandowan I took some time to sum up some Iranian "oddities" which struck my attention during my trip in Iran:

- The tires of all the trucks are as bald as I am
- The don't know Belgium, but they do know Brussels
- The only English that most people know is "Welcome to Iran" and "Dollars"
- They paint about everything
- There are three kinds of bread: thin, thinner, thinnest
- Iranians have a sweetthooth, cookies and other sweets go down the hole like nothing
- Iranian women are very pretty (Tehran women are, Tabriz women a bit less). But you can only look at them with one eye.
- The army is everywhere, even the bus-station in Tabriz was guarded by soldiers
- Iranians are very honest people
- They call 20 000 Rial 2000...
- The have cooking-shows on TV. Today they made something with chocolate
- Ecology and environmental protection hasn't got their attention yet
Slightly exaggerated, but still...
More later ;-)

Tabriz

2007-04-10T09:27:00.000+03:00

Tabriz is een beetje een ontgoocheling. Deze zeer geschiedenisrijke stad niet ver van de Turkse grens was niet echt wat ik ervan verwachtte. Fotograferen was bijzonder moeilijk omdat de meeste mensen niet graag gefotografeerd werden en omdat iedereen me aankeken alsof ze nog nooit een buitenlander hadden gezien. Dus ben ik maar weer de culturele tour opgegaan en een paar musea bezocht en de locale toeristische bezienswaardigheden...
Ik hoop vlug terug aan mijn projecten te kunnen verder werken want ik geraak een beetje gefrustreerd.

Tabriz is a bit of a disappointment. This very historical city near the Turkish border wasn't what I expected. Making pictures was extremely difficult because the people looked at me like they never saw a foreigner and didn't like to be photographed. Well, some did... Again I went the cultural way, visiting a museum and the local tourist sites...
I hoop I can work on my projects very soon because I am getting a bit frustrated.

Culture

2007-04-08T15:37:00.000+03:00

Vandaag een beetje cultuur opgesnoven, een beetje de toerist uitgehangen. Moet kunnen, he. Met de metro naar het Imam Khomeini square en daar het "National Archaeological Museum of Iran" en "Glass and ceramics museum" bezocht en een beetje geslenterd door de straatjes. Dit is echt downtown Tehran maar ook de omgeving van veel openbare instanties en ambassades, dus "No Photography"...
Morgen en overmorgen naar Tabriz, Noord-West Iran, provincie Azerbajan, tegen de Turkse en Iraakse grens.

Today I played tourist. Took the subway to the Imam Khomeini square, visited the "National Archaeological Museum of Iran" and "Glass and ceramics museum" and strolled through the streets. This is really downtown Tehran but also the area of many official buildings and embassies, so "No Photography"...
Tomorrow and the day after to Tabriz, North-West Iran, Azerbajan Province, near the Turkish and Iraqi border.

Looking back...

2007-04-07T16:17:00.000+03:00

De voorbije dagen zijn zeer intens geweest. Het verblijf in een totaal andere cultuur is ongelooflijk indrukwekkend, vermoeiend en enorm leerrijk. Al vanaf de eerste dag werd ik volledig ondergedompeld in het Iraanse leven en heb zo al een aantal momenten kunnen ervaren die niet iedereen beleefd. Zo had ik gisteren de mogelijkheid om een begrafenis van een jonge vrouw van zeer dichtbij te kunnen meemaken. Een bijzonder intense belevenis...

The last few days have been very intense. Staying in a completely different culture is very impressive, exhausting but also very educational. Since the first day I have been completely immersed in the Iranian way of life and I had the chance to experience several moments that not everybody can have. Yesterday I had the opportunity to follow a funeral of a young woman from close-by. A very intense moment, to say the least...

Behesht-e-Zahra

2007-04-05T20:30:00.000+03:00

Vandaag heb ik een bezoek gebracht aan het Behesht-e-Zahra, Tehran's martelaren begraafplaats. Op deze plaats liggen alle Tehrani martelaren van de Iraans-Iraakse oorlog in de jaren 80. Elke donderdag komen de nabestaanden hier rouwen om hun gesneuvelde geliefden.
Eerder op de dag ben ik door de politie uit een park gezet waar ik foto's aan het maken was van de koppeltjes die daar elkaar ontmoeten... Tja. Ook dat is Iran.

Today I visited Behesht-e-Zahra, Tehran's martyrs cemetery. All the Tehrani martyrs who fell during the Iran-Iraq war in the 80's are buried here. Every Thursday family and friends come here to mourn over there fallen loved-ones.
Earlier today Police threw me out of a park where I was photographing the couples who meet each-other there. This is also Iran...

Iranian faces

2007-04-05T01:20:00.000+03:00

Door mijn aangename ervaringen met de toeschouwers van Bachokheh in Esfarayen en met Moe en zijn vrienden ben ik zo vrij te stellen dat het algemeen gangbare beeld van Iran niet strookt met de werkelijkheid. De as van het kwaad? Bullshit! Of moet ik zeggen Bushshit? Dit zijn mensen die bezig zijn met het leiden van hun eigen leven. Een eigen leven dat zich mijlenver afspeelt van de wereldpolitiek waarvan ze deel uit zouden maken.
Met een reeks portretten wil ik dat even benadrukken.

Because of my pleasant experiences with the audience of Bachokheh at Esfarayen and Moe and his friends I feel free to state that the general image of Iran isn't even close to reality. Axes of evil? Bullshit! Or must I say Bushshit? These people are busy living their own life, miles away from the global politics of which they are supposed to be part of.
I want to express this sentiment with a series of portraits.

Bachokheh in Esfarayen

2007-04-04T19:49:00.000+03:00

Gisteren was het de laatste dag van het Iraanse Nieuwjaar. Reeds maar dan 200 jaar vind er in het stadje Esfarayen in Noord Iran het worsteltornooi Bachokheh plaats. Het unieke aan dit tornooi is dat het in een speciaal daarvoor voorzien "stadion" in openlucht doorgaat. Een uitzinnige menigte van honderden mannen en een handjevol vrouwen verzamelde dit jaar in de plaatselijke worstelhal vanwege de regen. Toen het weer terug zonnig werd verhuisde heel de bende naar open lucht...
Ik hoef er niet bij te vermelden dat heel de gebeurtenis mooie prentjes heeft opgeleverd, zeker?
Trouwens, de Britse soldaten zijn zopas vrijgelaten...

Yesterday was the last day of the Iranian new-year. Over more then 200 years wrestlers come to the city of Esfarayen in Northern Iran for a wrestling-tournament called Bachokheh. This tournament is unique because it is held in open air. Because of the rain the enthusiastic crowd of hundreds of men and a few women assembled in the local wrestling hall but when the weather changed the whole crowd moved to the arena in open air...
Do I need to mention that I took some nice pictures of this happening?
By the way, British soldiers are released some minutes ago...

Tehran

2007-04-02T10:26:00.000+03:00

Een paar uur later dan gepland en ben ik dan eindelijk aangekomen in Tehran. Alles verliep perfect, zonder problemen en zelfs zonder de uitgebreide bagagecontroles waar iedereen me had voor gewaarschuwd! Mijn plaatselijke collega en contactpersoon Moe stond me op te wachten, zoals afgesproken...
Een eerste indruk van Tehran heb ik nog niet echt kunnen opdoen want de taxirit naar Moe's appartement was kort. Maar de portretten van Ayatollah Khamenei en Ayatollah Khomeini zijn overal en het verkeer is vreselijk... Maar daar kon ik me aan verwachten.

I finally arrived in Tehran few hours later than planned. Everything went perfect, without problems and even without the expected extensive bagagechecks everybody warned me about! My local colleague and contact Moe was waiting at the airport, just as planned...
I didn't have much time to get a real first impression of Tehran yet, the taxi-ride to Moe's place was short. But I did notice the portraits of Ayatollah Khamenei and Ayatollah Khomeini are everywhere and traffic is incredible... But I knew I could expect those things.

Finally...

2007-03-30T20:49:00.000+03:00

Na maanden van planning en voorbereidingen is het eindelijk zover, tijd om te vertrekken. Zondag stap ik op het vliegtuig richting richting Teheran. Ik bereid me voor op een serieuze cultuurschok. Maar tegelijkertijd ben ik vastbesloten om diezelfde cultuurschok te vertalen naar prachtige beelden. Klinkt pretentieus, maar ik kan niet eeuwig bescheiden blijven, is het niet? Beste mensen, kom zeker terug als je wat foto's wil bekijken en mijn "oorlogsverhalen" wil volgen. Ik blijf een tijdje in Iran, dus...
Veel plezier!

After months of planning it is finally time to leave. Next Sunday I'm of to Tehran. Although I am very anxious to leave I start to get a bit nervous. I prepare myself for a huge culture shock but at the same time I am determined to turn that culture shock into great pictures and show the world a different Iran. Sounds very pretentious, doesn't it? Hey, can't be modest for the rest of my life, right? Anyway, be sure to come back if you want to see some pics and read some "warstories"! I'll be in Iran for a while, so... Enjoy!